Tajemnica wiary
Po raz szósty w czasie swego pontyfikatu Jan Paweł II wystosował specjalny list do kapłanów z okazji Wielkiego Czwartku. Treścią listu jest zagadnienie modlitwy kapłańskiej w kontekście modlitwy Jezusa w Ogrójcu, która stanowi łączące ustanowienie Eucharystii i kapłaństwa z historycznym wypełnieniem ofiary krzyżowej.
Papież widzi w tej modlitwie szczególny moment objawienia tożsamości powołania i misji Chrystusa, który przyszedł na świat po to, by dać swoje Ciało i przelać swoją Krew dla zbawienia.
Druga część listu zawiera praktyczne zastosowanie; w modlitwie zakorzenione jest posługiwanie kapłana. Kapłaństwo jest szczególnym uczestnictwem w kapłaństwie Chrystusa. Kapłaństwo to nie istnieje bez Niego i poza Nim. Nie rozwija się i nie przynosi owoców bez zakorzenienia w Nim. Modlitwa miała być skutecznym i konkretnym sposobem uczestniczenia w godzinie konania Chrystusa. Bez modlitwy grozi niebezpieczeństwo owego pokuszenia, któremu Apostołowie ulegli, gdy wypadło im stanąć oko w oko ze zgorszeniem Krzyża.
Modlitwa ma różne formy i znaczenia: prywatna, wspólnotowa, liturgiczna. Kapłaństwo związane z Eucharystią, jest wezwaniem do uczestnictwa w tej samem zbawczej Bosko-ludzkiej, odkupieńczej rzeczywistości, która przez naszą posługę przynosi owoc. Przykład św. Jana Vianneya - modlitwa pozwalała mu czuwać z Chrystusem w obliczu Jego godziny.
Modlitwa w Ogrójcu jest jak gdyby kamieniem węgielnym, który Chrystus położył u podstaw służby sprawie - jaką Mu Ojciec zlecił, u podstaw odkupienia świata przez ofiarę Krzyża.
Modlitwa ogarnia wszystko. “Objawiłem imię Twoje ludziom, których mi dałeś ze świata...”.
Kapłan jest wtedy sobą, gdy jest dla drugich. Modlitwa uwrażliwia na los i życie innych ludzi.
Wpatrujmy się w Niepokalaną - wzór płodności z Ducha Św.
