Eucharystia i pokuta w życiu i posłudze kapłana
“A gdy oni jedli, Jezus wziął chleb...” (Mt 26, 26-28).
“Gdy Jan został uwięziony, Jezus przyszedł do Galilei i głosił Ewangelię Bożą. Mówił: Czas się wypełnił i bliskie jest Królestwo Boże. Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię” (Mk 1, 14).
Pierwszym zdaniem Chrystusowego nauczania było: “Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię”. Proces nawrócenia, wezwania do przemiany utrwala i gruntuje w naszym wnętrzu Najśw. Sakrament, Sakrament Męki, Krzyża, Zmartwychwstania Chrystusa. Tę zależność ujął Ojciec Św. Jan Paweł II w następujących słowach: “Eucharystia i pokuta stają się, jakby dwoistym, a zarazem głęboko spójnym wymiarem autentycznego życia w duchu Ewangelii, życia prawdziwie chrześcijańskiego”. Tym większe ma zastosowanie w odniesieniu do tych, którzy mają specjalny udział w kapłaństwie Jezusa Chrystusa na mocy święceń kapłańskich”.
W Dekrecie o posłudze i życiu kapłanów, czytamy: “W Najśw. Eucharystii zawiera się całe duchowe dobro Kościoła, a mianowicie sam Chrystus, nasza Pascha i Chleb żywy, który przez Ciało swoje ożywione i ożywiające Duchem św., daje życie ludziom... Dlatego Eucharystia przedstawia się jako źródło i szczyt całej Ewangelizacji” (DK 5).
Ta głęboka wiara w budującą moc Eucharystii towarzyszyła już rodzącemu się Kościołowi w czasach Apostolskich. “Trwali oni w nauce Apostołów i we wspólnocie, w łamaniu chleba i w modlitwach” (Dz 2, 42). “Jeden duch i jedno serce ożywiały wszystkich wierzących” (Dz 4, 32). To tworzyło fundament wspólnoty. Ten chleb ich łączył, umacniał do dawania świadectwa, rozpalał miłość braterską, budował jedność.
“Uczta Eucharystyczna stanowi ośrodek zgromadzenia wierzących, któremu przewodniczy prezbiter. Prezbiterzy zatem nauczają wiernych składać Bogu Ojcu w ofierze Mszy św. boską żertwę i z nią ofiarowywać swe życie” (DK 5).
Sercem ożywiającym Mistyczne Ciało Chrystusa jest Najświętsza Eucharystia. Ona stanowi główny ośrodek życia i posługi kapłanów. „Kapłaństwo zostało ustanowione dla Eucharystii” – Jan Paweł II.
„Eucharystia jest główną i centralną racją bytu sakramentu kapłaństwa, który definitywnie począł się w momencie ustanowienia Eucharystii i wraz z Nią”. „Jesteśmy z Niej i dla Niej”. Jesteśmy za Nią w sposób szczególny odpowiedzialni. Wszystko w życiu i posługiwaniu kapłańskim jest podporządkowane Eucharystii. Stół Słowa prowadzi do Stołu Eucharystycznego.
Posługa Eucharystii domaga się jednak życia eucharystycznego. Eucharystia nie jest rzeczą, czy ideologią, ale życiem. „Jam jest chleb życia” (J 6, 48). Eucharystia jest życiem, daje życie, podtrzymuje je i chroni. W Eucharystii jest obecny sam dawca życia, źródło życia, samo Życie: „Ja jestem zmartwychwstaniem i życiem” (J 11, 25).
Posługa Najśw. Euch. domaga się od kapłana żywej wiary, należnej czci dla Chrystusa, który nam się zawierza. Potrzebna jest ewangeliczna czujność, która zabezpieczy sakralną godność posługi eucharystycznej.
W dniu święceń biskup wręczając chleb i wino, wypowiada słowa: „Rozważaj, co będziesz czynił, naśladuj to, czego będziesz dokonywał i prowadź życie zgodne z tajemnicą Pańskiego Krzyża”.
Kapłan to człowiek o wrażliwym sumieniu, ze względu na Chrystusa, którego gościmy w sercu. Powinien mieć poczucie odpowiedzialności za cały depozyt nauki moralnej, za precyzyjne odróżnianie dobra od zła, za właściwy osąd samego siebie: „niech przeto człowiek baczy na siebie samego, spożywając ten chleb, pijąc z tego kielicha” (I Kor 11, 28).
Sprawa ta łączy się z pokutą pojętą jako sakrament, jak też jako cnota. Kapłan to człowiek Eucharystii, to także człowiek i pokuty. Kapłan jest spowiednikiem i penitentem.
