Adoracja - 12.IX.86 r.
Krajowy Kongres Eucharystyczny stawia zadanie: cześć Chrystusa Eucharystycznego jako podstawowe zadanie Kościoła. Tę cześć Chrystusowi oddajemy nie tylko przez sprawowanie Eucharystii, ale jak mówi Papież Jan Paweł II: “uwielbienie Chrystusa w tym sakramencie miłości, winno znajdować wyraz w różnych formach pobożności eucharystycznej, np. nawiedzanie Najśw. Sakramentu, adoracja, Godzina Święta, 40-dniowe nabożeństwo, procesja teoforyczna, Kongresy Eucharystyczne. “Ożywienie i pogłębienie kultu Eucharystii jest sprawdzianem prawdziwej odnowy”.
Kongres w Warszawie obejmuje całą Polskę: poszczególne parafie. O tyle uda się Kongres, o ile realizowanie jego celów podejmiemy i przeprowadzimy w każdej parafii.
“Homo religiosus - to homo adorans”. Gesty - klękanie, pokłony, pocałunki, prostracje, przystawania. Warto tu wyjaśnić, że pocałunek człowieka adorującego, który nie mogąc dosięgnąć bożka, wyciągał przed swoje usta ręce ad os-adorore, taki pocałunek był składany po to, by wyrazić pragnienie dotknięcia Boga i zarazem zaznaczyć dystans, który człowieka dzielił od Niego.
Adoracja jest centralnym aktem i podstawową formą wszystkich przejawów kultu Boga, jest odpowiedzią człowieka na spotkanie osobowe z Bogiem w Jego nieskończenie doskonałej świętości. Jest samoistnym aktem religijnym, który może być przeżyciem czysto wewnętrznym lub ujawnionym na zewnątrz; ma charakter indywidualny i społeczny.
Adoracja Najświętszego Sakramentu
“Przebywanie przez Najświętszym Sakramentem wyrażające boską cześć dla Chrystusa obecnego pod postaciami eucharystycznymi, połączone z pragnieniem naśladowania Go w ofiarowaniu siebie Ojcu, zjednoczenie się z Nim w Komunii, włączenie się w nieustanną cześć oddawaną Bogu przez Chrystusa w Duchu Św.” (nauka Kościoła).
Tę adorację kapłani winni uznawać jako jedno ze swoich zadań “ad intra”, jak i “ad extra”.
Na tym polu mamy braci, obserwuje się zanik kultu Najświętszego Sakramentu, w jego tradycyjnych pozamszalnych formach - chodzi o adorację. Potwierdzają to zamykane poza czasem nabożeństw świątynie, mała ilość wiernych wstępujących do otwartych świątyń na prywatne nawiedzenie, spadek frekwencji na nabożeństwach eucharystycznych, czy wreszcie tendencja do ich eliminowania lub skracania.
Źródłem tego jest osłabienie wiary w obecność Chrystusa w Eucharystii. Do nas należy wyjaśnić i dać solidne podstawy ludziom. Chrystus obecny jest w centrum duchowej wspólnoty parafialnej, przyjmowanie Go i adorowanie w konsekwencji wymagają uwrażliwienia na sprawy Kościoła przez uważanie ich za własne. Stykając się z miłością objawioną w Ofierze Chrystusa, który stale trwa do naszej dyspozycji, sami zaczynamy miłować tę Miłość. Najświętszy Sakrament gruntuje i umacnia wiarę człowieka, kształtuje go na obraz Boży według wzoru Chrystusa. Poprzez adorację coraz bardziej jednoczymy się z Chrystusem, który daje nam siebie, wychowuje nas do miłości bliźniego. Z kultu Eucharystii rodzi się styl życia chrześcijan. Do tego potrzebna jest wiara w rzeczywistą obecność Chrystusa.
Pobyt Pana Jezusa na ziemi nie ograniczył się do konkretnego kraju i po 33 latach objął całą ziemię. Palestyna była punktem wyjścia, początkiem drogi chrześcijaństwa, tak jak Eucharystia jest punktem wyjścia do pogłębionej wiary dla nas.
“Jezus oczekuje nas w tym Sakramencie Miłości. Nie żałujmy naszego czasu na spotkanie z Nim w adoracji, na kontemplację pełną wiary i gotowości wynagrodzenia win i występków świata”.
“Wezwani jesteśmy nie do tego, żeby tylko rozważać tajemnicę miłości Chrystusa, ale zęby brać w niej udział. Jest to tajemnica Najświętszej Eucharystii - centrum naszej wiary, centrum kultu, jaki oddajemy miłosiernej miłości Chrystusa. Tajemnica uwielbienia tutaj dniem i nocą w tej bazylice, która staje się tym samym jednym z tych centrów, skąd miłość i łaska promieniują na nasze miasto, kraj i świat” (Montrmart).
Owoce duszpasterskiej adoracji. “Przyjdźcie do mnie wszyscy”.
Człowiek jest obciążony winą. Dziś występuje zanik poczucia winy. Adoracja pomaga w kształtowaniu duchu modlitwy i pokuty.
“Kościół i świat odczuwają wielką potrzebę kultu eucharystycznego” (Jan Paweł II).
Paweł VI - Misterium Fidei: “Jeśli święta liturgia zajmuje główne miejsce w życiu Kościoła, to jakby serce i ośrodek tejże św. liturgii stanowi Tajemnica Eucharystyczna - jako źródło życia, w którym obmyci i umocnieni żyjemy nie dla siebie, lecz dla Boga i łączymy się ze sobą wzajemnie najściślejszymi węzłami miłości”.
Światu dziś potrzeba solidarności.
Trzeba rozbudzić życie eucharystyczne w parafii poprzez adoracje i nawiedzenia; warunkiem - otwarty Kościół.
“Niech pasterze dopilnują tego, żeby wszystkie kościoły, gdzie się przechowuje Najświętszy Sakrament były otwarte przynajmniej przez większą ilość godzin rannych, by wierni mogli się spotkać z Chrystusem”.
“Należy jednak zapewnić czujną opiekę nad kościołami, by ustrzec je...”.
Uczyć tzw. adoracji pośredniej - w miejscu pracy zwracać się myślą ku Chrystusowi Eucharystycznemu - akty strzeliste, milczenie, wyciszenie się, łagodzenie napięć między ludźmi ze względu na pamięć o Panu Jezusie.
